It’s all in a name…

Ontslag is meestal helemaal geen pretje. Dat zit hem niet in het woord ‘ont-slaan’. Medewerkers uiten zich immers in geval van ontslag vaak in termen als: ‘Ik word of ben aan de dijk gezet’, ‘Ik heb de zak gekregen’, ‘Ik ben eruit geknikkerd’, ‘Ze vliegen er daar bij bosjes de laan uit’, ‘Ze worden daar als een stuk vuil op straat gesmeten’, ‘Ik kreeg een oprotpremie mee’, ‘Ik voel me geloosd’, ‘Ik ben afgedankt’.
Ontslag is één van de meest ingrijpende gebeurtenissen die mensen in hun leven kunnen treffen, in zekere zin vergelijkbaar met het overlijden van een dierbare, het verlies van een geliefde door verbreking van de relatie of door echtscheiding. Klinkt dit overdreven? De ervaringsdeskundigen, ontslagenen zelf, zullen het herkennen.
Vrede en harmonie in jezelf, vrede in je relatie(s) en vrede in je werk zijn voor de meeste mensen de belangrijkste pijlers in hun leven. Zijn deze in tact en stevig, dan kunnen wij van geluk spreken. Als één, twee of alle drie ongeveer tegelijkertijd wegvallen (want het onheil kan vaak tegelijkertijd van alle drie kanten op je afkomen), dan is Leiden in last. Zeker als het je onverwacht en onverhoeds overkomt. Velen zullen dit verschijnsel herkennen. Als het je treft, gaat er veel gebeuren, komt er veel in beweging en doemen er vele vragen op. Vooral komt er een stroom op gang van gedachten en emoties die de innerlijke rust verstoren. Onmiddellijk na de concrete ontslagaanzegging, vaak ook al even daarvoor. Beslissingen kunnen niet meer goed worden genomen. Of pakken volledig verkeerd uit. De levenszin is ondermijnd. De omgeving begrijpt er maar weinig van en kan er maar moeilijk mee omgaan. Wil je aanzetten om te vechten. Om flink te zijn, om … Meestal goed bedoelde adviezen. Met je verstand ben je het er misschien wel mee eens. Maar de energie ontbreekt en het perspectief is duister.
Je loopt tegen veel vragen op die te maken hebben met: ‘Wie ben ik? Wat wil ik? Hoe kom ik uit mijn dal? Waar ligt mijn bestemming? Wat is mijn belangrijkste levensthema? Hoe kom ik daarmee in contact en hoe ga ik weer vol energie onderweg? Alle zijn ontwikkelingsvragen. Voor ouderen geldt dat vaak sterker dan voor jongeren.
Mijn boek ‘Humaan ontslaan?!’ wil een ontwikkelingsgerichte kijk geven op het ontslag van medewerkers. Het gaat over de betekenis van ‘humaan ontslaan’ van werkende mensen binnen dienstverbanden in hun loopbaan. In deze roerige tijd. Roerig in onze samenleving. Roerig in mensen zelf, in hun relaties, in wat zij doen. Wel of niet in dienstverbanden. Misschien wel steeds minder in dienstverbanden. In mensen zelf en in hun relaties, omdat zij steeds meer zichzelf willen worden en een nieuwe individuele vrijheid willen verwerven, al dan niet in gebondenheid.
Het onderzoek van jezelf is misschien wel één van de belangrijkste opdrachten die je als mens op je kan nemen. Dat gaat niet vanzelf. Vaak wordt het schijnbaar door de omstandigheden, door redenen buiten jezelf om van je afgedwongen. Maar ook door onlustgevoelens of andere dringende signalen in jezelf. Omdat de innerlijke balans verloren raakt en je je dat zelf onvoldoende bewust bent, omdat een relatie wordt verbroken, iemand die dierbaar is sterft, het werk vervalt door ontslag. Vaak onverwacht. Hoewel de tekenen er bij nauwlettend luisteren al lang waren. Maar je hebt ze niet herkend.
Het boek gaat niet alleen over het donkere van ontslag. Vooral juist ook over het licht achter het ontslag. En na het ontslag. Ook over het licht na meerdere onheilen tegelijkertijd in de levenssituatie. Waardoor meervoudige verlies- of rouwverwerking moet worden doorgemaakt, rouwarbeid moet worden verricht. Daarna kan het eigenlijk alleen maar lichter worden. Het ‘Ken u zelve’ krijgt de kans zich sterker dan voorheen te openbaren. Ontwikkeling door de crisis heen. Crisis als kans op een vernieuwd leven. Een leven waarin je beter tot je recht kan komen, jezelf en je bestemming kan vinden. Het brengt je als mens oog in oog met je zwakheden, maar geeft je tegelijkertijd een sleutel in handen om je moeilijkheden te overwinnen en in (zelf)kennis en wijsheid te groeien.
Frans Wuijts, auteur van ‘Humaan ontslaan?!, een ontwikkelingsgerichte kijk op ontlag’.

Wat een gebazel. Veel mobiliteitscentra laten het mooi klinken maar het zijn gewoon ontslagfabrieken. Hoewel een goede gedreven individuele mobiliteitscoach wonderen kan verrichten. Maar het ligt uiteindelijk toch bij de positieve instelling van een werknemer. Of is ‘werkkrijger’ een positievere formulering? Pfffft.